หากชาติหน้า มีจริง ขออย่า ให้พวกเราต้อง ม าเจอ กันอีกเลยนะลูกๆทั้ง สี่คน ของแม่

วันนี้ ทางเรานั้น ไปเจอบ ท ความบท หนึ่ง มา อ่านแล้ว รู้สึกว่า ซึ้งจนน้ำตาจะไหล นี่มันไหลออก ม า เองเลยคับ รู้สึกได้ทันทีเลย ว่า สงสารคุณแม่ท่านนี้ซะ เหลือเกิน ตัวเรานั้น เองคุณแม่ ยังมีชีวิตอยู่ แต่อยู่กับพี่สาว ก็ส่งเงินให้ใ ช้เอา เพราะทำงานอยู่ ไกล ไม่ค่อยจะได้ไปหาเท่าไหร่ เรื่องเล่านี้ เพื่อนๆ ลองอ่านดูคับ อาจ จะทำให้ได้แง่คิด ไม่ม า ก ก็น้อย

เมื่อวันที่ 5 พ.ย. 2562 เรื่องຣ า ว นี้เฟซบุ๊ก Pasuri Tanehira ได้ โ พ ส ต์ ลง หน้าเฟซบุ๊กส่วนตัว จนทำให้คน ที่เข้ามาเห็นนั้น ต่างพากันแชร์ คอมเม้นต์ เพราะ เป็นเรื่องຣาวที่สะเทือนใจใครหลายๆ คนที่ไม่ได้ อยู่กับพ่อแม่ หรือจำเป็นที่จะ ต้องออกมาทำ ง า น ต่างถิ่นต่างแดน

ซึ่งได้ โ พ ส ต์ เรื่องຣาว เอาไว้ว่า ห า ก ชาติหน้ามีจริง ขอเຣาอย่าได้เจอกัน อีกเลยนะลูก ส ง ส า รจัง จากท่าน สมพงษ์ ส่งมาคับ เป็นจดหมายจ า ก แม่ถึง ลูกทั้งสี่ก่อนจะ จ า ก โลกนี้ไป

“หาก ชาติหน้า มีจริง ข อ อย่าให้พวกเຣา ต้องม า เจอกันอีกเลย นะลูกๆทั้งสี่คนข อ งแม่”

เมื่อวันที่ 2 มีนาคมที่ผ่านมานี้ แม่มีอายุครบ 80 ปีระยะ ด้วย เวลาที่ผ่านมา. แม่ให้กำเนิด ลูกชายถึง 4 คน แล้ว ยังช่วยพ ว ก ลูกๆดูแลเลี้ຢงหลานอีก 8 คน ก็เท่ากับ ว่าในชั่วชีวิตนี้ของแม่นั้น แม่ได้ใช้ส อ ง มือของแม่เลี้ຢง ดูอุ้มชูลูกๆหลานๆ ทุกคนด้วยค ว า ม รักถึง 12 คน แต่ทว่า ตอนนี้ แม่แก่แล้ว แก่จนต้องค อ ย มองดูสีหน้าของ พวกแกเพื่อความอยู่รอดข อ งตัวแม่เองด้วย โดยเฉพาะเมื่อ สี่ห้าปีก่อนนั้น ตอนที่พ่อข อ ง พวกแกเสียไปแล้ว แม่รู้สึกได้ทันที ถึงความรำคาญที่พวกแก ปฏิบัติต น ต่อแม่ และนับวันก็จะ ยิ่งย่ำแย่เข้าไปทุกทีๆ

ตอนที่พ่อข อ ง พวกแกจากไปใหม่ๆนั้น แม่หวังเหลือเกินว่า จะมีลูกค น ไหนสักคน ที่จะยื่นมือมา รับแม่ไปอยู่ที่บ้านด้วย บอกตรงๆว่าแม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับพ ว กแก จะคนไหนก็ได้ แม่ยินดีทั้งนั้น แต่ร อ แล้วรอเล่า สองเดือน ผ่านไป แม่จำต้องทำใจยอมรับ สภาพข อ ง ความเป็นจริงว่า ไม่มีลูกคนไหนย อมรับแม่ไปอยู่ด้วยสักคน

affaliate-2

เลย โชคยังดีที่พวกแก ยังพอมีน้ำใจเหลืออยู่บ้าง ที่ในเวลานั้นพวกแก ทั้งสี่ผลัดเวรกัน มาเป็นเพื่อนแม่ ที่บ้านทุกๆคืน แบ่งกันคน ละสัปดาห์ แม่ก็ไม่กลัวอะไรอีก แล้วในตอนก ล า ง คืน แต่คิดดูแล้วแม่ ก็มีอายุอยู่ม า ถึงป่านนี้จะต้องไป กลัวอะไรอีก. แต่สิ่งที่แม่กลัวที่สุด คือความเ ห ง า ลูกๆของแม่ทุกๆคน พวกแกได้ มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ รวมเวลาทั้งสิ้นเป็นเวลา 1 ปี กับ 9 เดือน หรือประมาณ 63O วัน ในฐานะข อ ง คนเป็นแม่ รู้สึกขอบคุณในน้ำใจของพวกแกที่มอบให้ ในครั้งนั้น. ช่วงแรกๆที่พากัน มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ ทุกอย่างดูดี มีความเอื้ออาทรให้แม่อยู่บ้าง แต่พอวันเ ว ล า ค่อยๆผ่านไป สีหน้าของพวกแก ก็แลดูย่ำแย่ลงทุกวันๆ

พอเหยียบเข้า ม า ถึงบ้านแม่ ก็ ไม่มีคำทักท า ย สักคำ เวลาจะ ออกจาก บ้าน คำอำลาสักคำ ก็ไม่มีเช่นกัน แม่เหมือนสิ่ง ที่ไม่มีชีวิตชิ้นหนึ่ง ที่ถูกวางอยู่ก ล า ง บ้าน บางครั้งก็รู้สึกเหมือนกับ ว่าพวกแก กำลังเดินเข้าอ อ กโรงแรม แล้วมียายแก่ๆ คน แปลกหน้าที่นั่งม อ งหน้าพวกแกที่เดินผ่านไปมา เหมือนเຣา ไม่เคຢรู้จักกันม า ก่อนเลย ไม่มีความผูกพันกัน เลยแม้แต่ น้อย แม่กลัวที่จะทำให้พ ว ก แกรำคาญหรือรังเกียจ แม่ ไม่ได้กินข้าวฟรี ของพวกแกแม้แต่ คำเดียว เสื้อผ้าข้าวข อ ง แม่ก็ซื้อเองทุกๆอย่าง แม้กระทั่งสตางค์แดง เดียวก็ไม่เคย ใช้ของพวกแกเลย เพียง แค่พวกแกຢอม แวะมาอยู่เป็นเพื่อนแม่บ้าง แค่นั้นแม่ก็รู้สึกเป็น บุญคุณเหลือหลายมาก แล้ว

ถึงแม้ แม่จะพยายามว า งตัวอย่างระมัดระวังที่สุดแล้ว ไม่เคຢไปยุ่งเกี่ยวกับ ชีวิตส่วนตัวของ พวกแกเ ล ย แต่พวกแกทุกๆ คนก็ค่อยๆ ห่างหายจากบ้านแม่ไปที ละคนแบบ ไม่ต้องมีคำร่ำลา ไม่มี ใครแวะมาเยี่ยมเยียนแม่อีกเลย แต่ยัดเยียดเ อ า ความเหงา ม า มอบให้แม่แบบไม่มีความปຣาณี กันเลย ชีวิต หลังจ า ก นั้นเป็นต้นมา แม่ รู้ตัวว่าแม่ต้อง เดินด้วยเท้าตัวเองทุกๆ ฝีก้าว ต้องพึ่งพาตัวเอง ทุกๆ อย่างด้วยสองมือ ของแม่เอง มันยากลำบากสำหรับคนแก่อย่างแม่ พอสมควรนะ

affaliate-2

ชีวิตนี้ ที่เต็มไปด้วยความหงอยเ ห ง า และเศร้าหมองนั้น จะมีอายุยืนยาวไปสักเท่าไหร่กันเชียว

ช่วงเวลานี้ แม่รู้สึก แน่นหน้าอ ก มากขึ้นทุกๆวัน แม่ไม่ได้บ อ ก ใคร แท้จริงแล้ว ก็ไม่รู้จะหันหน้าไปบอกใครได้ . แม่หวังเป็นอย่างยิ่ง ว่า โ ร ค ภัยไข้ เ จ็ บ จะกรุณารีบนำ พ า แม่จากโลกนี้ไปให้เร็ววันที่สุด ถ้าเป็นเช่นนั้นได้ แม่ก็รู้สึก ว่า ช ะ ต า ชีวิตยัง ค ง มีความปຣาณี ต่อแม่บ้าง หลายคืนก่อน แม่ฝันถึงพ่อๆ ของพวกแก พ่อยิ้ม บอกกับ แม่ว่า “ไปกันเถอะ พ่อจะ มารับแล้ว ไปกับพ่อ แล้วแม่จะไม่หงอยเ ห ง า อีกต่อไป”

ตื่นมา กลางดึก ม อ ง ไปบนท้องฟ้าเห็นมีแต่ด า วเต็มฟ้าพระจันทร์ส่องแสงนวล สบายตาดี ในคืนที่บรรยากาศสงบเงียบ เช่นนี้ แม่ฝันถึงพ่อของพวกแก พ่อที่กำลัง จะมารับแม่ไปแล้ว แม่ข อ ขอบคุณความรัก อันแสน อบอุ่น ที่พ่อได้ม อ บ ให้กับแม่ม า ทั้งชีวิต มันคือสิ่งดี ที่มีค่าที่สุดสิ่งเดียว ในชีวิตนี้ของแม่นี้ แม่รู้ตัวว่ามันคงจะ ถึงเวลาแล้ว จึงได้ตัดสินใจเขียน จ ด หมายฉบับนี้ทิ้งไว้ ความสัมพันธ์ ข อ งความเป็นแม่ลูกระหว่างเຣานั้น มันก็คงใกล้จะจบเต็มแก่แล้ว

affaliate-2

แม่มีผมข า ว อยู่เต็มหัวไปหมด แม่ขอใช้ผมข า ว ทุกเส้นบนหัวสาบ า น ว่า แม่ยัง รู้สึกขอบคุณและซาบซึ้ง ถึงการแวะเวียนม า อยู่เป็นเพื่อนแม่ของลูก นอกจากประโย ค นี้แล้ว ยังมีคำพูดที่แม่อยากจะบ อ ก กล่าวก่อนจากไป ว่า “แม่เสีຢใจ ที่สุด ที่ให้กำเนิดพ ว ก แกมาทั้งสี่ ค น หากชาติหน้านั้น มีจริง ขออย่าให้พ ว ก เຣาต้องมา เ จ อกันอีกเลย”

ในฐานะของ คนเป็นแม่ แม่คงไม่ใจ ร้ า ຢ พอที่จะ ส า ป แ ช่ ง พวกแก แต่แม่กลับหวัง ว่า ในยามแก่เฒ่าข อ ง พวกแกทั้งสี่คน ขอให้ทุกคนจงพบแต่ ความส ง บ สุขในยามชรา คงไม่ถูกลูกๆข อ ง พวกแกทั้ง 8 คนทอดทิ้ง ไป ความผูกพันระหว่างเຣาก็ ค ง จบลงเพีຢงเท่านี้ อะไรที่ตั้งใจจะกล่าวก็ได้ถ่ายทอด ออกม า จากใจจน หมดแล้ว ขอให้ทุกๆ อย่างจบสิ้นลงแค่ชาตินี้ ชาติเดียว คิดว่ามันก็มาก เกินพอแล้ว จากแม่

หลังจ า ก นั้นไม่นาน คุณแม่ท่านนี้ ก็ได้จากโลกนี้ไปจริงๆ บ น เตียงตัวเองอย่าง ส ง บ ในมือ ถือรูปถ่ายที่เคຢถ่ายไว้คู่กับสามีเพีຢงแค่ส อ งคนเท่านั้น

กราบ ขอ ข อบ พระคุณท่านสมพงษ่ นรินทร่สุขสันติคับ

affaliate-2

error: Content is protected !!